Image default
ஆக்கங்கள் புனைவுகள்

அல்லது பெருஞ்சிரிப்பு – பா. அகிலன்

நகைப்புக்குமிடமாய் போனவனும்

யாருக்கும் பிரியமில்லாதவனும்

மலத்தால் மெழுகப்படுவனும்

காமத்தால் விடாது விந்து ஒழுக்குபவனும்

விரைந்து வயோதிகம் கூடியவனும்

இவனே அவனே என ஆடி

அவனைக் காட்டி இவனை மறைத்து

இவனைக்காட்டி அவனை மறைத்து

பொய்யாடி மெய் மறந்து

இருளுண்டு சிதைந்தழுகி

குஞ்சங்கள் சோடனைகள் போட்டாட

ஏன் வாழ்கிறாய் புழுவே இன்னும் ? என்ற போது

வெடித்துச் சிதறி யழிந்து;

பின் பிணமா யெழுந்து  புன்னகை செறிந்து

நடந்து நடையாய்; வீணில் கரைகையில்

அன்றே சொன்னனே ‘பித்தன்’  அவனென்றாள்

அவனுடையாள் எனும் அவள்

வேறொன்று  

இளமை முதுமையுறுவதை

முதுமை மேலும் முதுமையுறுவதை

இளமையின் முதுமை

ஒரு குழந்தையைக் கண்ணீராக்கிக் கரைப்பதை

மனிதர்கள் கல்லாய்>

மிருகமாய்.

பொய்யராய்

துரோகராய் போவதை

வாழ்வென்றாய்

வாழ்கிறேன் போ

சாயமுலர்ந்து

நீலம்பாரித்தது புன்னகை

பா.அகிலன்

  • மாசி 2016

Related posts

“சாதியூறிய மொழி”

editor

ஏழாம் வானத்தின் நீலவால்ச் செண்பகம்

puthiyasol

ஏவல் – பாத்திமா மஜீதா

editor

Leave a Comment